1% KRS: 0000271846

Patron Hufca

hm. WITOLD BIZIUK

hm_witold_biziuk

Urodził się 4 stycznia 1902 r. w Sokółce. Ojciec Lucjan posiadał gospodarstwo rolne, ponadto był zaangażowanym społecznikiem. Matka Malwina z domu Słowińska zajmowała się wychowaniem siedmiorga dzieci (5-ciu synów i 2-óch córek). Witold był najstarszym z rodzeństwa. Ojciec postanowił kształcić syna, co było wielkim wyrzeczeniem dla całej rodziny. W roku 1912 rozpoczął naukę w szkole rosyjskiej. W latach I wojny światowej uczył się prywatnie u pani Ireny Kieżel. W 1919 roku zdał egzamin do Seminarium Nauczycielskiego w Białymstoku. Tam też wstąpił do 4 Białostockiej Drużyny Harcerzy im. Zawiszy Czarnego. W dniu 11.03.1923 dh. Witold podczas uroczystej ceremonii szkolnej złożył Przyrzeczenie Harcerskie na sztandar drużyny.

Po ukończeniu Seminarium Nauczycielskiego dh. Witold otrzymał posadę nauczyciela, a po roku kierownika siedmioklasowej Szkoły Powszechnej w Czarnej Wsi – Stacja (dziś Czarna Białostocka). W szkole utworzył drużynę harcerską im. Tadeusza Kościuszki, zostając jej drużynowym. W dwa lata później otrzymał przeniesienie do swego rodzinnego miasta, do Szkoły Powszechnej nr 1. Tam zorganizował dwie drużyny: męską im. Tadeusza Kościuszki i żeńską im. Emilii Plater. Dzięki jego staraniom utworzono drużyny w Dąbrowie, Kamionce Starej, Wierzchlesiu, Szudziałowie, Suchowoli, Janowie, Korycinie, Nowym Dworze, Różanymstoku.

W 1928 r. odbył kurs podharcmistrzowski w Radłowie koło Gdyni, po którym jako instruktor harcerski, należał do kadry kierowniczej każdego obozu, w którym uczestniczył. Brał również udział w II Zlocie ZHP w Poznaniu 1929r. i Srebrnojubileuszowym Zlocie Harcerstwa w Spale 1935r. Uczestniczył w Walnym Zjeździe ZHP w Wilnie 1934 r. i tegoż roku w Zlocie Starszyzny Harcerskiej na Huculszczyźnie.

Do niezapomnianych przeżyć należało pierwsze Przyrzeczenie Harcerskie w 1928r. Ta uroczystość odbyła się bowiem przy Pomniku Wolności, upamiętniającym poległych za Ojczyznę w 1920 roku i skupiała nie tylko harcerzy z Sokółki, Dąbrowy i Kamionki Starej, ale także wszystkich notabli miasta.

Rok 1930 w życiorysie dh. Biziuka zaznaczył się dwoma ważnymi faktami. 4 marca zawarł związek małżeński z Izabelą Popławską, z którą potem miał syna. 1 września rozpoczął w Poznaniu Wyższy Kurs Nauczycielski z gimnastyki i sportu. Po powrocie z Poznania, obok etatu nauczyciela otrzymał również angaż na instruktora wychowania fizycznego w Inspektoracie Szkolnym w Sokółce. Miało to wpływ na wychowanie młodzieży szkolnej nie tylko na wzorach Scautingu, ale również wyrabianiu tężyzny fizycznej.

W 1932 r., kiedy drużyn tych było ponad 30, władze ZHP utworzyły odrębny Hufiec Sokolski, a jego hufcowym mianowały phm. Witolda Biziuka. Nowa zaszczytna nominacja wymagała znacznie dłuższego czasu pracy, która w harcerstwie była zajęciem społecznym, bez wynagrodzenia finansowego.

W okresie władzy sowieckiej Witold Biziuk uczył w polskiej Niepełnej Dziesięciolatce w Sokółce. W czasie okupacji niemieckiej prowadził warsztat szklarski i w powiązaniu z Organizacją Tajnego Nauczania Okręgu Białostockiego, pełnił funkcję inspektora szkolnego w powiecie sokolskim. Sam też zajmował się tajnym nauczaniem. Obok podziemnej pracy dydaktycznej druh Witold związał się z ruchem oporu Armii Krajowej, gdzie posługiwał się pseudonimem „Harcerz”.

Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej Białostocczyzny w sierpniu 1944r. Witold Biziuk wybrany został przez Radę Miejską burmistrzem miasta Sokółki. Zaczął organizować: Spółdzielczość, Ochotniczą Straż Pożarną. Dzięki jego staraniom zorganizowano orkiestrę strażacką, która przez dziesiątki lat istniała. Burmistrzem był zaledwie do końca sierpnia. Od września objął posadę nauczyciela wychowania fizycznego w tamtejszym Gimnazjum później Liceum Ogólnokształcącym. To umożliwiło powrócić do pracy w harcerstwie, tu założył drużynę harcerską im. Księcia Józefa Poniatowskiego.

Władze ZHP reaktywowały przedwojenny hufiec Sokółce. Na Hufcowego powołano phm. Witolda Biziuka, który funkcję tę pełnił do 11.01.1949 r. tj. kiedy został rozkazem komendanta Chorągwi Białostockiej zwolniony „ze względów służbowych”. Spowodowane to było, nie dostosowaniem się do zmian ustrojowych w Polsce, której władze nie tolerowały ani ideologii, ani metodyki harcerstwa przedwojennego. On jednak trwał u podstaw skautingu i harcerstwa polskiego, wycofanie z działalności nastąpiło w tym samym czasie, kiedy decyzją władz PRL zlikwidowano Związek Harcerstwa Polskiego.

Po Zjeździe ZHP w Łodzi wśród instruktorów powracających do czynnej służby znalazł się również druh Witold. Włączył się do pracy Komendy Hufca jako kierownik Zespołu Kształcenia Drużynowych. Jeszcze w latach 70-tych i na początku lat 80-tych pełnił funkcje w Komisjach Rewizyjnych Hufca Sokólskiego i Chorągwi Białostockiej. Mając 80 lat, pełnił po raz trzeci przez dwa lata, funkcję komendanta Hufca ZHP w Sokółce. W wieku 86 lat, po raz ostatni uczestniczył w Zlocie ZHP „Grunwald 88”.

Odszedł na wieczną wartę 26 sierpnia 1992 roku w Sokółce – Cześć Jego Pamięci.

(opracował hm. Czesław Szyszko)